Niedziela, 17:24
Chwilkę się nie odzywałam, ale bardzo szybko minął mi ten czas. W pracy jest dosyć ciężko, masa roboty, stresu i jakiś pomniejszych problemów. Natomiast cały czas staram sobie przypominać, że na niej świat się nie kończy i jakoś lżej mi się żyje z tą myślą. A jeśli jesteśmy już w temacie to powoli szykujemy się do ślubu. Te ostatnie dwa tygodnie były wyczerpujące pod tym względem, a to głównie przez fakt, że ciągle napotykaliśmy jakieś problemy - z salą, terminem i tym podobne, ale największy... z gośćmi. Dużo znajomych S. ma już dzieci, my nie planowaliśmy zapraszać całych rodzin jako, iż to miał być tylko obiad weselny, ale w miarę jak S. zaczął wypytywać to się okazało, że oni wszyscy chodzą na takie imprezy z tymi bąbelkami... Jedynie moja jedna koleżanka z pracy zadeklarowała, że ona spokojnie może przyjść bez nich, ale znajomi S. powiedzieli, że chodzą z dziećmi i kropka. Po przeliczeniu okazało się, że jakaś 1/3 gości to byłyby malutkie dzieci - takie od roku do 4 lat. Rozumiecie? Mnie to mega wkurzyło, na dodatek S. także bo jak zwykle się okazało, że jest problem z jego znajomymi... Ale nie dobijałam go z tego powodu, bo sama widziałam, że się tym zadręcza do tego stopnia, że nawet się budził w nocy. Pewnego wieczoru jak sobie usiedliśmy to powiedziałam do S. że ja właściwie to nigdy nie chciałam mieć takiego ślubu z imprezą, a on odpowiedział "ja też". I wtedy zaczęliśmy myśleć nad innymi opcjami. Chyba obojgu nam nagle ulżyło, bo do tej pory myśleliśmy żeby każdemu było dobrze tylko nie nam - ślub koniecznie w weekend bo nikt nie chce sobie brać wolnego, dzieci na imprezie, których nie chcieliśmy, rodzina z którą nie mamy kontaktu na co dzień i całe to bycie w centrum zainteresowania... Stwierdziliśmy, że weźmiemy ślub we dwoje za granicą i tyle. Kameralnie i na spokojnie. Mamy wybrane 3 lokalizacje i zdecydujemy się, na którąś z nich. Jutro mamy spotkanie z wedding planerką, którą pomoże nam to ogarnąć - głównie chodzi o dokumenty, abyśmy my nie musieli się tym przejmować. Jestem bardzo zadowolona z tej decyzji, przez ostatnie dwa tygodnie czułam się okropnie, bo czułam, że każdy nas zmusza do czegoś czego nie chcemy. Teraz jest totalnie bez presji, ślub połączony z wypoczynkiem i na dodatek w moim ukochanym miejscu na świecie czyli na plaży. Na szczęście rodzice S. nie mieli nic przeciwko, a jeśli chodzi o moją matkę, to nie zamierzam się tym przejmować, jej nigdy nie będzie pasować. Poza tym jest na mnie o coś obrażona, nie mam pojęcia o co chodzi, ale nie dopytuje. Każe mnie milczeniem jak wtedy kiedy byłam dzieckiem... to tylko utwierdza mnie w przekonaniu, że dobrze robię biorąc ten ślub za granicą, nie wyobrażam sobie odstawiać rodzinnej szopki.
Okej, ale zamykając ten temat... z pewnością jeszcze do niego wrócę gdy na 100% zdecydujemy się na miejsce. Oprócz tematów około-ślubnych u mnie nie dzieje się nic ciekawego, ale to dobrze. Jestem na maksa przebodźcowana, codziennie próbuje się jakoś wyciszyć, ale łapie się na tym, że ciągle myślę o czymś innym.
Muszę się skupić na odchudzaniu i generalnie nie jem dużo, ale strasznie podjadam.
Trzeba to ogarnąć.
Brak komentarzy:
Prześlij komentarz